ඝෝෂාව: සාහිත්‍ය

ගම් මැද්දේ අලුත් සහල් මංගල්‍යය පල්මඩ | Aluth Sahal Mangalya

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj0gmOeyDlcCjGkoqNP-OHaqgE2D4LtH55CgdTFbYbS1gn6J72E3tXe6vcg_0HKrim6KXnyLA8HB99GFEA1H0NVNmAoWaPtt5oH57wjNuMKkhz8qjRLWHAWPwOvEww-OWWKvt0cW7Vql30/s1600/vivara-1-2.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" data-original-height="436" data-original-width="600" height="290" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj0gmOeyDlcCjGkoqNP-OHaqgE2D4LtH55CgdTFbYbS1gn6J72E3tXe6vcg_0HKrim6KXnyLA8HB99GFEA1H0NVNmAoWaPtt5oH57wjNuMKkhz8qjRLWHAWPwOvEww-OWWKvt0cW7Vql30/s400/vivara-1-2.jpg" width="400" /></a>සිංහල අලුත් අවුරුද්දට කලින් ගමේ කුඹුරේ අස්වැන්න ගෙට ගන්න පල්මඩ ගම්මානයේ ගොවියන් සමත් වෙනවා. එහෙම ගෙට ගත්ත රන් අස්වැන්න අවුරුදු නැකත්වලට කලින් කතරගම දෙවියන් උදෙසා පුද පූජා පවත්වලා භාර හාර වෙලා අලුත් සහල් මංගල්‍යය පවත්වනවා.  
මේ අලුත් අස්වැන්නෙන් උයන කිරිබත කැවුම් හත් මාළුව දෙවියන් උදෙසා පුදකර ඉන් පසුව කමතට පූජාව සඳහා එන් සියලුම දෙනා අනුභව කරනවා. 
මෙහි විශේෂත්වය නම් මේ සියලු කටයුතු සිදුවන්නේ පිරිමින් අතින් පමණක්ම වීමයි. වීඩියෝව පහතින් බලන්න.  
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<iframe width="320" height="266" class="YOUTUBE-iframe-video" data-thumbnail-src="https://i.ytimg.com/vi/w_jrCKARPag/0.jpg" src="https://www.youtube.com/embed/w_jrCKARPag?feature=player_embedded" frameborder="0" allowfullscreen></iframe></div>
 </div>

ගම් මැද්දේ අලුත් සහල් මංගල්‍යය පල්මඩ | Aluth Sahal Mangalya

සිංහල අලුත් අවුරුද්දට කලින් ගමේ කුඹුරේ අස්වැන්න ගෙට ගන්න පල්මඩ ගම්මානයේ ගොවියන් සමත් වෙනවා. එහෙම ගෙට ගත්ත රන් අස්වැන්න අවුරුදු නැකත්වලට කලි...

මහා නරපතියෙකුට උපත දුන් තැන කොට වෙහෙර

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<iframe width="320" height="266" class="YOUTUBE-iframe-video" data-thumbnail-src="https://i.ytimg.com/vi/A47voh_6cFQ/0.jpg" src="https://www.youtube.com/embed/A47voh_6cFQ?feature=player_embedded" frameborder="0" allowfullscreen></iframe></div>
දැදිගම කොටවෙහෙර නමින් ප්‍රකට මෙම ස්තූපය, සූතිඝර චෛත්‍ය වශයෙන් ද හඳුන්වනු ලැබේ. කොටවෙහෙර වෙත ළඟා විය හැක්කේ කොළඹ නුවර මාර්ගයේ නෙළුන්දෙනිය හන්දියෙන් ගලපිටමඩ මාර්ගයේ කි.මීටර් 3 ක් පමණ ගමන් කිරීමෙනි. අවිස්සාවේල්ල කෑගල්ල මගෙහි පිටගල්දෙනිය හන්දියෙන් හැරී තුංතොට හරහා ද මෙතැනට පැමිණිය හැකි වෙයි. 
 
දැදිගම යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ඓතිහාසික නගරයකි. අවම වශයෙන් මධ්‍ය ශිලා යුගයේ දී මෙම ප්‍රදේශය ජනාවාසව පැවැති බව නිශ්චය කර ගැනීමට හැකි සාධක ප්‍රදේශයෙන් හමු වී තිබේ. පුරාතනයේ මෙම ග්‍රාමය හඳුන්වා ඇත්තේ ‘පුංඛගාම’ යනුවෙන් ය. එසේම ජාතගාම, දැතිගම, පිලගම ආදී නම් වලින් පැරැණි ලේඛනයන්හි මෙන්ම වංශ කතාවන්හි දී ද හැඳින්වෙන්නේ අද අපට හමුවන මේ දැදි- ගම නම් ග්‍රාමය ය. පාලි භාෂාවෙන් ‘පුංඛ’ යන්නෙහි අර්ථය ඊතලයෙහි පිටුපස නොහොත් පිහාටුව නම් කොටස ය. එය දැත්ත ලෙසින් ද සිංහලෙන් හඳුන්වන අතර ‘පුංඛගාම’ නොහොත් දැතිගම දිගු ගමනක් ආ කට වහර විසින් දැදිගම බවට පත්කර තිබෙයි. 
 
මානාභරණ නම් යුවරජතුමා දොළොස්වන ශත වර්ෂයේ දී දක්‍ෂිණ දේශයේ පාලකයා ලෙස දැදිගම කේන්ද්‍රස්ථානය කර ගනිමින් ප්‍රදේශය පාලනය කළේ ය. එතුමාගේ බිසව වූයේ රත්නාවලී නම් කුමරියයි. රත්නාවලී බිසව දැදිගම, යම් ස්ථානයකදී පින්වත් කුමරකු බිහි කළා ය. දරුවකු බිහිකරන තැනට අප වහරන්නේ ‘තිඹිරිගෙය’ වශයෙනි. මෙසේ මෙම තිඹිරිගෙය තුළ දී බිහිවන කුමරා, එසේ මෙසේ කෙනකු නොවන බව පසක් වන්නේ කාලයාගේ ඇවෑමෙනි. 
 
ලංකා රාජ වංශයේ ශ්‍රේෂ්ඨ රජවරයකු වශයෙන් ත්‍රි සිංහලයම එක්සේසත් කරමින් මහත් කීර්තියක් ඉසිලූ මහා පරාක්‍රමබාහු රජතුමා (ක්‍රි.ව. 1153 – 1186 ) ලෙස රාජාභිෂේක ලබන්නේ මෙසේ උපදින පුත් කුමරුවා ය. 
 
කුමරා උස් මහත් වී කලක් මායා රටේ ප්‍රාදේශීය පාලකයා බවට පත් වෙයි. එතුමා යුව රජු වශයෙන් සිටි කාලයේ දී තමා උපන් ස්ථානය සිහිවීම පිණිස තිඹිරිගෙය තිබූ තැන කුඩා ස්තූපයක් ගොඩනඟයි. පසුව මුළු රටම එක්සේසත් කරන මෙම මහීන්ද්‍රයාණන් ඉන් අනතුරුව එම කුඩා ස්තූපය මැදිකොට මහා ස්තූපයක් ගොඩනංවනු ලබන අතර දැදිගම කොටවෙහෙර නොහොත් සූතිඝර චෛත්‍ය වශයෙන් ප්‍රකට වන්නේ එයයි. කොටවෙහෙර යනුවෙන් වහරන්නේ කොත් කැරැල්ලක් රහිත විශේෂ දාගැබ් ආකෘතියක් බව ඇතැම් පුරා විද්‍යාඥයෝ හඳුන්වනු ලබති. 
 
1947 වසරේ සිට ආචාර්ය චාල්ස් ගොඩකුඹුරේ මහතා විසින් කළ කැණීම්හිදී කොටවෙහෙර සම්බන්ධව තොරතුරු රාශියක් අනාවරණය කරගනී. දැනට චෛත්‍යයේ වට ප්‍රමාණය අඩි 804 ක් ද උස අඩි 47 ක් ද වෙයි. 1951 වසරේ දී චෛත්‍ය තුළ වූ ධාතු ගර්භ 10 ක් තහවුරු කර ගන්නා ලදී. මෙම පුරාවිද්‍යාත්මක ගවේෂණයන්හිදී රජතුමා ප්‍රථමයෙන් ගොඩනැඟූ ස්තූපයත් ඒ තුළ මෙන්ම මහා ස්තූපයේ වූ ධාතු ගර්භ කීපයක් නිරාවරණය කර ගැනීමට හැකියාව ලැබේ. 
 
එක් ධාතු ගර්භයක තිබී හමු වූ දැදිගම ලෝකඩ ඇත්පහන අද ලෝක ප්‍රසිද්ධ වී තිබෙයි. මෙම බුහුටි පහන හෙළ කලාකරුවාගේ අභිමානයේ ආලෝකය දියත පුරා විහිදුවීමට සමත් වූ විශිෂ්ට නිර්මාණයකි. විශ්මිත නූතන තාක්‍ෂණික ලෝකය පවා මවිත කරවන සුළු මෙම ඇත් පහන කොළඹ කෞතුකාගාරයේ මහජන ප්‍රදර්ශනය සඳහා තැන්පත් කර ඇත. එය දම් වැලකින් එල්ලා තැබිය හැකිසේ නිමවූවකි. තෙල් පුරවනු ලබන්නේ ඇතාගේ කුසටය. ඇතා සිටගෙන සිටින වෘත්තාකාර තැටිය වටේට තිර යොදනු ලැබෙයි. තෙල් ගලාගෙන එන්නේ එහි දැවෙන තෙල් ප්‍රමාණය අනුවය. තැටියේ තෙල් පිරෙන විට වැඩිපුර තෙල් ගලා ඒම ස්වයංක්‍රීයව නවතියි. එය එසේ වීමට උපයෝගී කරගෙන ඇත්තේ වායු පීඩනය නම් න්‍යායයි. මේ නිසා පහනේ තෙල් උතුරා යාමක් සිදු නොවේ. පහන එල්ලා තැබීමට යොදා ගත් දම්වැල පවා නැට්ටුවන්ගේ සහ බෙරවාදකයන්ගේ රූප දම්වැල් පුරුක් සේ සාදා ඇතා පිටෙහි ඇත්ගොව්වකු හිඳවා සම්පූර්ණ ඇතා මැදි- වන සේ මකර තොරණක් ද යොදා පහනට ඉතා විචිත්‍රවත් පෙනුමක් ලබා දී තිබෙයි. මෙවන් සුළු දෙයක් පවා ඉතාමත් ආකර්ෂණීය ලෙස නිර්මාණය කිරීමට පෙළඹීමෙන් එදා ශිල්පියා සතු විද්‍යාත්මක ඥානය මෙන්ම කලාත්මක නිමැවුම් ගුණය එකසේ සංකලනය වී ඇති බව මෙවන් පුරාවස්තූන් තුළින් කදිමට සනාථ වෙයි. 
 
එසේම රන් තහඩුවෙන් කළ බුද්ධ ප්‍රතිමාව පොළොන්නරු යුගයේ කාසි, පද්මාකාර දා ගැබේ ආකෘතිය, මැණික් ගිල් වූ ධාතු කරඬුවක්, ලෝකඩ සහ මැටි පහන්, වටිනා පාෂාණ ආදී නිධන් වස්තූන් ද ධාතු ගර්භයෙන් හමු වී තිබේ. මේ සියල්ල පරයන අපූරුම දෙය වන්නේ කුඩා ස්තූපයේ දා ගැබ තුළ තිබී හමු වූ තරමක් විශාල මැටි කොරහ ය. පුරා විද්‍යාඥයන් අනුමාන කරන්නේ කිරිකැටි කුමරු නෑවීම සඳහා මෙම කොරහ උපයෝගී කර ගන්නට ඇති බවය. කුමරා උපන් තිඹිරිගෙය මත මෙවන් මහා ස්තූපයක් ගොඩනංවා ඒ තුළ මැටි කොරහද නිධන් කරමින් රජතුමා තිඹිරිගෙයත් නෑවූ කොරහත් පූජනීය ස්මාරකයන් වශයෙන් සලකා ඇති බව පෙනෙයි. 
 
පරාක්‍රමබාහු යුගයේ දී මෙම චෛත්‍යය කළ බවට සාධක තහවුරු කරගත හැකි පොළොන්නරු යුගයේ රේඛාමය ලක්‍ෂණ සහිත සිතුවම් දොළොස්වන සියවසට අයත් අක්‍ෂර සහිත ගල් පුවරුව ආදි දෑ ඉතිහාසයේ නිශ්චිත සලකුණු වෙනුවෙන් සාක්‍ෂි සපයනු ලබයි. 
 
මෙසේ කිරිසුවඳැති මතකයට පූජනීයත්වයක් එක් කළ මිනිසා බෞද්ධ සංස්කෘතිකාංගයන්ගෙන් පෝෂණය ලබමින් සුන්දර නිර්මාණයන්ගෙන් ශිෂ්ටාචාර ගමන් මඟ සරසමින් ශ්‍රේෂ්ඨත්වයත් විශිෂ්ටත්වයත් දැදිගම කොටවෙහෙර තුළ සදානුස්මරණීය ලෙස තැන්පත් කර තිබේ. 
 
This stupa has been built by king Parakramabahu the Great ( 1153-1186) as a memorial on the location he was born. 
This stupa has not being subject to any major renovation but during excavations it has been found that the stupa is built on top of another smaller stupa. The smaller stupa was found closer to the pesa walalu on the eastern side. 
 
 
This was 36 feet in diameter. It has been found that that both these stupas has been built around the same time. It is believed that the smaller stupa has been built on the exact place there the birth took place and and then a bigger stupa was built  
around it. The diameter of the bigger stupa is 256 feet and it is 47 feet high. The top of the stupa is flat and covers about 26,000 square feet. 
 
 
Turn to right at the Nelumdeniya junction at the 67Km post on the Colombo Kandy Road. The stupa can be reached by traveling about 2 1/2 kilometres on this road. 
 
තොරතුරු විකිපීඩියා සහ දැදිගම පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරය ඇසුරිණි</div>

මහා නරපතියෙකුට උපත දුන් තැන කොට වෙහෙර

දැදිගම කොටවෙහෙර නමින් ප්‍රකට මෙම ස්තූපය, සූතිඝර චෛත්‍ය වශයෙන් ද හඳුන්වනු ලැබේ. කොටවෙහෙර වෙත ළඟා විය හැක්කේ කොළඹ නුවර මාර්ගයේ නෙළුන්දෙනිය ...

බිකෝ අපේ කළ අපේ වුඩ් සුනිල් මාධව හමුවෙමු.....

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhopOoBITSCFlMjofpbr6FnNBUjdJ5tyJ7BOYGbB5j7c9qiO_-1d9T5CKbN6ZpUjALPpWF4Y9F04PumcIQ0SazkagOzOwR-bK-_gpCjSLiVsDt5m0LgxR3Z01yi8FQc-FKMNTkZYkweL_Y/s1600/12802926_1209436462417195_3594160419481667288_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhopOoBITSCFlMjofpbr6FnNBUjdJ5tyJ7BOYGbB5j7c9qiO_-1d9T5CKbN6ZpUjALPpWF4Y9F04PumcIQ0SazkagOzOwR-bK-_gpCjSLiVsDt5m0LgxR3Z01yi8FQc-FKMNTkZYkweL_Y/s400/12802926_1209436462417195_3594160419481667288_n.jpg" width="255" /></a></div>
බොහෝ සුනිල් ලා අතර ඒ ‘සුනිල්’ අපිට දැනෙන්නේ ඒ ‘අපේ සුනිල් අයියා’ නිසා ය. මරණ වරෙන්තුව අතින් ගෙන දවස සැරූ කාලයේ පවා කන්නට, බෙන්නට දී, එමතු ද නොව ජීවිතය රකින්නට පවා දහසක් දෙනා ඔහු වෙනුවෙන් වූයේ ඔහු ‘අපේ සුනිල් අයියා’ නිසා ය. සුනිල් අයියා ළඟින්, සුනිල් අයියාගේ සළකුණ වූ දෙදෙනෙක් මෑතක් වනතුරුම සුනිල් අයියා සමග වි ය. සුනිල් මතක් වන විට නිතැතින් ම මතක් වන අනෙක් දෙක වූ යේ මොවුන් ය. සප‍්‍රාණිකයන් නොවූව ද, සුනිල් අයියා හා විසීමෙන් ඔවුන් සප‍්‍රාණික වූ බව සුනිල් අයියා හා එක් දිනෙක් හෝ ‘සෙට්’ වූ ඕනෑම අයෙක් දනිති. කතා නොකරන වුන් කතා කරවූ, කඳුළ මෙන් ම සිනහවට ද පාර කියූ ඔවුන් සුනිල් අයියා හා නිරන්තරයෙන් රැුඳී වුන් හ. සුනිල් අයියා හරහා දුක කියවුවේ ද, සුනිල් අයියා ලියූ බොහෝ දෑ වලට මූලාශ‍්‍ර යොසා දුන්නො ද ඔවුන ය. මා දන්නා අන් ඕනෑම අයෙක් පරදවන මේ දෙදෙනා ‘සුනිල් අයියා’ හමුවේ පරාද වි ය. මා මිතුරෙක් මේ ළඟ දී කීවේ ඔවුන් දෙදෙනා සුනිල් අයියා හමුවේ ලැජ්ජා විය යුතු බවයි. කෙසේ වෙතත් මෙපමණකින් හෝ සුනිල් අයියා අපට රැුක දීම ගැන අපි ඔවුන්ට ස්තූති වන්ත ද විය යුතු ය. සුනිල් අයියා සෙවනේ හැදුනෝ සහ වැඩුනෝ බෙහෝ ය. සුනිල් අයියා ගිය මග සුනිල් අයියා තවම ගිය ද සුනිල් අයියා හා උන්නෝ වෙනත් මං වලින් ගොස් සුනිල් අයියා පසු කර ඇත. නමුදු තවම ඔවුන්ට පාර කියන්නේ සුනිල් අයියා පෙන්නූ මං ළකුණු බව ඔවුන් ට අමතක වී ඇත්තා සේ ය. සුනිල් අයියා තවම අර ළබැඳි මදහස පායි. ඒ සිනහව පිටුපස ඇති කතාව වටහාගෙන ඇත්තේ කවුරුදැයි වටහා ගන්නට බල කරන ඒ සිනහව දකින්නට, සුනිල් අයියා විඳින්නට, අපට තවමත් සුනිල් අයියාව මතක ඇති බව සුනිල් අයියා ට ම කියන්නට, මාර්තු 10 දා සවස 2.00ට මහජන පුස්ථකාලයට එන්න..... එදිනට ඒ දෑසින් ගලන කඳුළු ගලන්නේ ඔබ වෙනුවෙනි. ඒ කඳුළු පිසින්නට නොව, ඒ කඳුළ ස්පර්ශ කරන්නට එන්න. ඒ ‘අපේ සුනිල් අයියා’ වෙනුවෙන්........... 
මුහුණු පොතේ සද් කාර්යයකි

බිකෝ අපේ කළ අපේ වුඩ් සුනිල් මාධව හමුවෙමු.....

බොහෝ සුනිල් ලා අතර ඒ ‘සුනිල්’ අපිට දැනෙන්නේ ඒ ‘අපේ සුනිල් අයියා’ නිසා ය. මරණ වරෙන්තුව අතින් ගෙන දවස සැරූ කාලයේ පවා කන්නට, බෙන්නට දී, එමතු ...

කාන්තාරයකට පාර කැපීම

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjW0yAZCD0M2tJU9Jn59eYYfe82EMS0WFAjGSWLmf1LWreWkFTgPvp3VeXXQm2cVZ2lZJEcDQDcVugAclP74Hn4EyBR2QoSmj0bVLPh-eJwCn_hP0q_6N1iesV6ncKau-HHRQBO6ne4n6o/s1600/i-kantaraya.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="243" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjW0yAZCD0M2tJU9Jn59eYYfe82EMS0WFAjGSWLmf1LWreWkFTgPvp3VeXXQm2cVZ2lZJEcDQDcVugAclP74Hn4EyBR2QoSmj0bVLPh-eJwCn_hP0q_6N1iesV6ncKau-HHRQBO6ne4n6o/s400/i-kantaraya.jpg" width="400" /></a></div>
ශ්‍රී ලංකාවේ බොහෝ පෙදෙස්වල මේ දිනවල දක්නට ලැබෙන්නේ වියළි කාලගුණයකි. මාස ගණනාවක් තිස්සේ වට මහ වැස්සෙන් ඉස්පාසුවක් නො ලද, වැස්සට ම හුරුවුණු තෙත් කලාපීය ප්‍රදේශවලට වියළි කාලගුණයේ අපහසුව වඩාත් තදින් දැනේ. වැස්සට ම හුරු වී සිටින විට එළඹෙන වියළි සමය පරිසරයේ සුන්දරත්වය හොඳින් විඳින්නට ලැබෙන කාලයකි. හිරු බැස යන සන්ධ්‍යා යාමයේ සුන්දරත්වය වඩා හොඳින් දක්නට ලැබෙයි. සරත් කාලයේ සඳ පවා සුන්දරයයි කවීහු ද කියත්. එහෙත් අද ඒ සකල සුන්දරත්වය විඳින්නට ලැබෙන්නේ වැසි නැවතී දින කීපයක් පමණි. වියළි සැඬ හිරු සමඟ පරිසරය ගිනියම් වී දවස ගෙවීම අතිශයින් කටුක කාර්යයක් බවට පත් වෙයි. රාත්‍රියේ නිදා ගැනීම අතිශයින් අසීරු කටයුත්තක් බවට පත්වෙයි. බොහෝ දෙන වියළි කාන්තාරයක රැය ගෙවන්නවුන් සේ සකල සිරුර දහදියෙන් තෙමෙන විට විදුලි පංකාවේ සරණ පතමින් සිරුර තවත් වියළා ගනිත්. නාගරික පරිසරයක නම් මේ තත්ත්වය වඩාත් කටුක වනු ඇත. තුරුලතාදියෙන් හෙබි පරිසරයක ජීවත් වූ ප්‍රජාවක් නාගරිකරණය හා තවත් විවිධ හේතු කාරක වෙනුවෙන් ඒ වන වියන වැනසීමේ කටුක ප්‍රතිඵලය සේ මේ තත්ත්වය හැඳින්වීම නිවැරදි නො වන්නේ ද? නාගරික මතු නො ව ගම්බද පෙදෙස්වල පවා සාධාරණ හේතුවකින් තොරව තුරුලතා වැනසීම හේතුවෙන් නගරයට මතු නො ව ගම්බඳට ද නියං සමයට ඔරොත්තු දීම ගැටලුවක් බවට පත්ව ඇත. වියළි කලාපීය ප්‍රදේශයක පිහිටි එක්තරා පාසලක් ගැන කාලයක සිට මම දනිමි. එම පාසල ඉදිරිපස තුඟු නුග රුකක් තිබිණි. මේ මහ නුගය කරු මුල් විහිදුවමින් පොළොවේ විසල් පෙදෙසක් වසා ගෙන සිටියේ ය. ගුරුවර ගුරුවරියෝ ග්‍රීෂ්ම කාලයට නුග සෙවණේ පන්ති පැවැත්වූහ. කලකට පසු මෑත දවසක මට ඒ අසලින් යන්නට ලැබිණි. නුග රුක තිබූ තැන නැත. මම අසලින් ගමන් කළ මිනිසකුගෙන් ඒ ගැන විමසීමි. “මෙතන ඉන්න ප්‍රින්සිපල් මහත්තයට ගහකොළ පෙන්නන්න බැරි ලෙඩක් තියනව. නුගේ විතරක් නෙවෙයි. මෙතන තිබුණු කොහොඹ, කරඳ වගේ මහ ගස් ඔක්කොම කැප්පෙව්ව. දැන් ඉතිං කාන්තාරෙ වගේ.” මා දන්නා නගරාසන්න පාසලකට කලකට පසු මෑත දවසක ගියෙමි. කුඩා ඉඩකඩක පිහිටි එම පාසලේ දරු දැරියන්ට සෙවණ සලසන විසල් ගස් කීපයක් තිබිණි. ඇතැම් වනස්පතී රුක් නව ගොඩනැගිලි වෙනුවෙන් දිවි දී තිබිණි. නව ඉදිකිරීම් හමුවේ පවත්වා ගෙන යන්නට හැකි ගහකොළ ද අහේතුකව කපා දමා තිබිණි. නව ගොඩනැගිලි හමුවේ පාසල සාටෝපවත් ය. මල් පෝච්චි අලංකාරයට තබා තිබෙයි. එහෙත් ගිනියම් හිරුරැස් පාසල් බිම දවයි. නව ගොඩනැගිලි අවශ්‍ය ය. ඒ ගැන තර්කයක් නැත. එහෙත් ක්‍රමානුකූල සැලැස්මක් මත පරිසරය රැකෙන සේ සංවර්ධන කටයුතු කෙරෙන්නේ නම් කෙතරම් අපූරු ද? විවෘත ආර්ථිකය නගරයේ රැකීරක්ෂා කරන අයට නාගරික පෙදෙස්වල පදිංචි වීමේ අවශ්‍යතාවය තව තවත් තීව්‍ර කළේ ය. ජනප්‍රිය පාසල් සඳහා තරගකාරිත්වය ඇතිවන විට පාසල් සීමාවේ පදිංචිව සිටීම ළමයා ඇතුළු කර ගැනීමේ එක් මාර්ගයක් බවට පත්විය. කඳු ආශ්‍රිත ගමනාගමන පහසුකම් අඩු ගම්වල පදිංචිකාරයෝ ගමනාගමන පහසුකම් සහිත මහපාර අසලට සංක්‍රමණය වන්නට වූහ. නගරාසන්නයේ ඉඩම්කඩම් සොයන ජනතාවට සරිලන සේ පර්චස් දහයට දොළහට කැබලි වූ ඉඩම් විශාල මිල ගණන්වලට අලෙවි වන්නට වූයේ ඉන්පසුව ය. ඉඩම් මිලට ගෙන ඒවා කැබලිවලට කඩා අලෙවි කරන දේපල වෙළඳාම් සමාගම් යහමින් ලාභ ලබන ව්‍යාපාරයක් බවට පත්විය. මේ සමාගම් මගින් විකිණෙන්නේ සංවර්ධනය කරන ලද ඉඩම් කැබලි බව ප්‍රචාරක දැන්වීම්වල දැක්වෙයි. තරමක් විශාල ඉඩමක් මිලට ගෙන එහි වැවී හෝ වවා තිබූ ගහකොළ කපා දමා, පොළව ඩෝසර් කොට, කාණු හා පාරවල් සකසා, ඉඩම් කැබලි වෙන් කොට දැන්වීම් දමා සැකසීම සංවර්ධනයයි. කපා දැමෙන දැව අලෙවිය ද අවසානයේ දේපළ වෙළෙඳාම්කරුවාට ආදායම් ගෙනෙන්නකි. කොටින් ම මෙකියන සංවර්ධනය යනු හරිත පැහැය පවා ඉවත් කරන ලද නිරුවත් බිම් යායක් සකස් කිරීම ය. ඒ බිම් යාය නිරුදක කතරක් හා සමාන ය. අසලින් දිය කඩිත්තක්, දියහෙබක් ඇත්නම් වෙන්දේසි ඉඩමේ නම නිල් දිය පොකුණ වෙයි. නැත්නම් ලේක් වීව් ගාර්ඩන් වෙයි. නැත්නම් රන්දිය පොකුණ වෙයි. මේ කිසිවක් නැත ද සංවර්ධිත ඉඩමට නමක් දැමීම අපහසු නො වේ. කුසුම් උයන, තුරුලිය අරණ, රෝස උයන වැනි නම් වැටෙන්නේ මෙසේ ගහකොළ ඉවත් කොට මහ පොළව ගහටන ලද සංවර්ධිත යයි කියන ඉඩම්වලට ය. කාලාන්තරයක් තිස්සේ මෙකියන ක්‍රියාදාමය සිදුවන විට නිවාස ඉදිකිරීමේ ක්‍රියාවලියට දැව සපයන්නට දැව ව්‍යාපාරිකයන් ගම්බදින් ගහකොළ කපන විට කෙසේ නම් තුරුලතා රැකේ ද? ජනතාව දියුණුපවුණු වන විට නගරයට සංක්‍රමණය වීමේ වරදක් නැත. සිය දරුවන් නගරයේ ජනප්‍රිය පාසලකට ඇතුළු කිරීමේ මවුපිය සිහිනයේ ද කිසිදු දොසක් දැකිය නො හැක. (රටේ පාසල් අධ්‍යාපනය සම මට්ටමකට ගෙනෙන බවට කවරාකාරයේ තර්ක විතර්ක ඉදිරිපත් වුව ද ඒ කිසිදු වැඩපිළිවෙළක් ඵලදායී නො වී පාසල් අතර පරතරය දිනෙන් දින වැඩිවනු අප අත්දැක ඇති බැවිනි.) මේ සියල්ලට ම මූලික හේතුව අපේ රට නිසි සැලසුම් සහගත ගමන් මඟක ගමන් නො කිරීමයි. මේ අපරිණත ක්‍රියාවලිය දිගින් දිගට ම සිදු වීමේ අනිටු ඵල විඳින්නට සිදුවන්නේ අපේ දරු පරපුරට බව වගකිව යුත්තන් සිහි තබා ගැනීම මැනවි. මහානාම දුනුමාල mahanamadunumala@gmail.com

කාන්තාරයකට පාර කැපීම

ශ්‍රී ලංකාවේ බොහෝ පෙදෙස්වල මේ දිනවල දක්නට ලැබෙන්නේ වියළි කාලගුණයකි. මාස ගණනාවක් තිස්සේ වට මහ වැස්සෙන් ඉස්පාසුවක් නො ලද, වැස්සට ම හුරුවුණු ...

හිනාව

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
 
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg_E2F-mwYFL4HE2mSvyMJfMwoimp9Bc8Q_A4N0w1YWmvhGrIjRwYbhLLWPS_m7nd4QXwuZ84_rymJDQDgodfRtp2RnteKH6W-pfYUd_qijqWcD0M5yjYfMnKB2_z_rpaLfWyCF4uiJ_4I/s1600/laughing-child.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg_E2F-mwYFL4HE2mSvyMJfMwoimp9Bc8Q_A4N0w1YWmvhGrIjRwYbhLLWPS_m7nd4QXwuZ84_rymJDQDgodfRtp2RnteKH6W-pfYUd_qijqWcD0M5yjYfMnKB2_z_rpaLfWyCF4uiJ_4I/s400/laughing-child.jpg" width="400" /></a>හිතාමතා මුහුණේ අලවපු හිනාවක් එක්ක දේශපාලකයෙක් තාප්පයක ඇලවිලා. මිනිසුන් ඇද ගන්න පුළුවන් බලයක් හිනාවෙ තියෙන බව දේශපාලකය දන්නව වුණාට ඡන්දදායකයා දන්නෙ නෑ දේශපාලකයා හිනා වෙන‍්නෙ තමන්ට රැවටෙන ඡන්දදායකයටමයි කියලා. මන්ත්‍රී උත්තමයෙක් පෑදු මඟක තමා ආව දුර... මහිලාට හිනාවක් ගියා. ජයන්ත මාර්ග සංඥා පද්ධතියකට හිරවෙලා චක් චුක් ගානව. තත්පර හැටක් ඉවසන්න බැරි මිනිහා. මේ මිනිහා එක්ක තමන් මනුස්ස ජීවිතේකින් තුනෙන් එකක් ඉවසුව බව මේ මනුස්සය දන්නව නම්! දැන ගත්තත් එකෙත් වරද තමන් පිට පටවයි. හැම දුර්වලකමකින් ම බේරෙන්න දඟලන මිනිහනේ. 
 “මොකද තනියම හිනා වෙන්නෙ” 
 හිනා වෙන්නත් අවසර ගන්න ඕනෙයැ. ජයන්ත තමන් දිහා බලන්නෙ වාහන තදබදය තමන් නිර්මාණය කළා වගේ. 
 “නෑ නිකම්” 
 “ඔයාට නිකම් හිනා යනවා. ඔයාගේ වැඩකට නැති ගමන් නිසා මට ඇ‍ඬෙනවා.” 
 “වැඩ කීයක් පාඩුද, ඔය ලේඛකයා එච්චර හිතවත් කෙනෙකුත් නෙවේනේ” 
 “මීට පස්සේ මේ වගේ ගමන් වලට ඩ්‍රයිවර් කෙනෙක් ‍හොයා ගන්න” 
 ජයන්ත තොරතෝංචියක් නැතිව කියවනවා. 
 “මොකටද පස්සෙන් එල්ලිලා එන්නේ මට අර මීනා එක්ක ට්‍රේන් එකේ යන්න තිබුණ.” (ට්‍රේන් එකේ යන එකත් ලේසි නෑ, ඒත් මේ කරච්චලේට වඩා ඒක හොඳයි.) 
 “ලේඛකයෙකුට ශක්තියක් වෙන්න පොතක් එළිදක්වන වෙලාවකට යන්න ඕනේ, ඒකට ලොකු හිතවත් කමක් තියෙන්න ම ඕනෑ නෑ.” 
 “යවයි යවයි ඩ්‍රයිවර්ලා එක්ක ම. රස්සාවටයි වැසිකිළියටයි විතරයි තනියම යන්න ලැබෙන්නේ. පුළුවනි නම් ඒකටත් පස්සෙන් එයි.” 
 මහිලා මේ සේරම කිව්වේ තමන්ගේ හිතටමයි. මොකටද නැති ප්‍රශ්න ඇති කරගන්නේ. 
 “සද්ද නැතිව හිටිය ම ඔක්කොම ප්‍රශ්න විස‍ඳෙනවනේ.” 
 ජයන්ත කට බෙරි කරනව. ජයන්තට තියෙන්නේ ඇද වෙච්ච කටක් “අනේ මම මේ මිනිහට කැමති වුණානේ” මහිලා තමන්ගේ හිතට කොඳුර ගත්තා. එක අතකට එහෙම නොවුණා නම් තමන් අද මහ පාරෙත් ඉන්න තිබුණා. මහිලා ජයන්තගේ හැම දුර්වල කමක්ම ඉවසන්නෙ ඒ කෘතගුණේ පිහිටලා. 
 “මේ වාහන කන්දරාවක් හැමදාම කොහේ දුවනවද මන්දා?” ජයන්ත කෑගහනවා. 
 “ඒක නම් ඇත්ත තමා. සීයයට හාරපන්සීය බදු ගහලත් වාහන නම් පිටරටවල වගේ බදු අඩු කළොත් මිනිසුන්ට පාරෙ බැහැල යන්න බැරිවෙයි.” 
 වුවමනාවකට නොවුණත් මහීලත් කියෙව්වෙ ජයන්තගේ තරහවට එකතු වෙන්න. 
 “එහෙම නම් ඉතින් අපිත් ඉන්නෙ වාහනේකනේ.” 
 මහිලා ඒ ටික කිව්වෙ තමන්ගේ හිතට. මහිලා පුතාටත් උගන්වන්නේ එහෙමයි. තාත්තාගේ නොරිස්සුම් වදන් නෑහුණා වගේ ඉන්න පුතත් පුරුදු වෙලා. ඉලන්දාරිකමට ළංවෙන පුතා මිතුරු කැලට එකතු වෙනවට ජයන්ත කැමති නෑ. නොමඟට යයි කියන බයට. ඒකෙ ඇත්තකුත් නැතිව නෙවේ. ඒත් ඉතින් රට දුවන තාලෙ අනිත් පැත්ත හරවන්න බැරි එකේ ළමයට හොඳ නරක තෝරා දෙන එකනේ හොඳ ම. ජයන්ත පණ්ඩිතය වුණාට ඒ ටික තේරෙන්නේ නෑ. 
 තමන්ගේ වාහනයට සමාන්තර ව යතුරු පැදියක් දුවනවා. බැලූ බැල්මට අවුරුදු විසි දෙකක් පහු නොකරපු ජෝඩුවක්. අලුත විවාහ වුණු දෙපළක් වෙන්නැති. නගරයේ ගිනියම නොතකා කෙල්ල කොල්ලව බදාගෙන තුරුලු වෙලා. ජීවිතේ බර අමතක කරල සතු‍ටින් ගතකරන කාලය. තමාට එහෙම කාලයක් තිබුණේ නෑ. ගමේ අවුරුදු කුමාරි වෙලා සිදුවූ දෙයක්. එදා සිහිනා තරගෙට ඉදිරිපත් වුණා නම් තමාට ඒ ජය නැහැ. එහෙම වුණා නම් සම්පත් එක්ක ගමට වෙලා සාර්ථක ජීවිතයක් ගෙවනවා. දැනටත් ඉතින් ජීවිතය අසාර්ථකයැ. ඒත් තමන්ගෙ ජීවිතේ හිස් තැනක් තියෙනවා කියලා දන්නෙ මහිලා විතරයි. ඒ හිස්කම ඉවසපු මහිලා තීරණයක් අරන් සිත කය ඉල්ලන සැප විඳින්න. 
 “මොකද බුම්මගෙන? බඩගිනිද? 
 ජයන්තගේ කරුණාව පහළ වෙලා. මේ මිනිහා එක්ක හිතන්නවත් නිදහසක් නෑ. ලේඛනයට කැමති තමන්ට පොතක් කියව ගන්න ලිපියක් ලියා ගන්න මිනිහ නැති වෙලාවක් ම බලා ඉන්න ඕනේ. මී මැස්සා වගේ රොන් ගන්න බැරි වුණාට කූඩැල්ල වගේ ඇඟේ එල්ලෙන්න නම් මිනිහ සූරයි. 
 “ඕනෙ නම් මොනව හරි බීල යමු.” 
 ජයන්ත තමන්ට ආදරෙයි, කරුණාවයි හැම අඩුපාඩුවක් ම හොයා බලනවා. ගැහැණියගේ ජීවිතයේ හොයා බලන්න ඕනෑ භෞතික සැප විතරද? ඒව නම් තමන්ටත් උපය ගන්න පුළුවනි. ඒත්.... සුසුමක් උගුර මුලට ආව මහිලාට තද අපහසුවක් දැනුණා. 
 අවුරුදු කුමාරි වුණ මහිලා දිහා තෑගි බෙදා දෙන්න ආව මන්ත්‍රීතුමා ආශ‍ාවෙන් බලනවා මහිලා දැක්කා. දිස්නේ ගහන ජාතික ඇඳුමට යටින් තඩි බඩගෙඩියක් තිබුණ වුණත් මුහුණේ තේජසක් ඇදිලා තිබුණා. 
 මේ ළමයට ඕනේ උදව්වක් කරන්නම්, එදා මන්ත්‍රීතුමා අත මිරිකලා කිව්ව එක හිතට අරන් මහිලා ඕනේ උදව්ව ගත්තා. ඒ උපකාරයට ප්‍රති උපකාරය බලාපොරොත්තු වුණාම තමයි මහිලාට දවල් තරු පෙනුණේ. එදා ජයන්ත ඉදිරිපත් නොවුණා නම් තඩි බඩගෙඩියක් තමන්ටත් ලැබෙනවා. මන්ත්‍රීතුමාගේ පෞද්ගලික ලිපි කටයුතු කළ ජයන්ත ළඟ උන්නැහේගේ රහස් ගොඩක් තිබුණා. විවාහය පමා වෙලා තිබුණා. ජයන්තට මහිලා ගැන ආදරයක් ඇති වෙලා තිබුණේ ඇය දුටුව මුල් දවස්වල ඉඳලාමයි. මන්ත්‍රීගෙන් බේරෙන්න බැරි ව අඬ අඬා හිටිය මහිලා ව විශේෂ අවසරයකින් ජයන්ත තමන්ගෙ කරගත්තා. මන්ත්‍රීතුමා කපන්න බැරි අත සිපගත්තෙ දෙන්නගේ විවාහයට තමන්ගෙ අස්සන තියලා. මහිලාට වඩා වසර දොළහකින් ජීවිතය ගෙවා තිබුණ ජයන්ත ගැන අම්මාගේ නම් ප්‍රසාදයක් තිබුණේ නෑ. ඒත් අම්මට දුවව බේරගන්න ශක්තියක් තිබුණෙත් නෑ. 
 තමන්ගෙ කන පිනවන ගී තනුව කාගේදෝ ඇමතුමක් මතක් කරනව. මහිලා ජංගමයා අත් බෑගයෙන් එළියට ගත්තා. මිනක්ෂිගේ අංකය අත්බණුවේ රඟදෙනවා. 
 “මොකාද?” ජයන්ත ඔරවනවා. මනුස්සයකුට කතා කරන්නවත් දන්නේ නැති මිනිහෙක්. 
 “හෙලෝ මීනා මම ළඟ එනවා. මේ ට්‍රැපික් එකට හිර වෙලා අනේ.” 
 “හරි හරි මම ඉක්මනට එන්නම්.” 
 “තනිය මොකක්ද... ඔය ඉන්න කෙනෙක් කතාවට අල්ල ගෙන ඉන්න.” 
 අනිත් පැත්තෙන් කිව් දේවලට උත්තර සැපයුව මහිලා ජංගමයා ව විසන්ධි කළා. මීනාටත් අත්වෙලා තියෙන්නෙත් තමන්ගේ ඉරණමට සමාන ඉරණමක්. 
 “සුන්දරම් මෙලෝ රහක් නෑ. ඒත් කරදරයක් නෑ.” 
 මීනා හිනාවෙවී කියනවා. හිත හොඳ මිනක්ෂි, මහිලා තරම් ස්වාමි පුරුෂයාගේ හොඳ හිත රැකගන්න කැපවෙන්නේ නෑ. සෑහෙන අතමිට සරු පවුලක එක ම කෙල්ල වෙච්චි මීනාට මවුපියන්ගේ ශක්තිය තියෙනවා. මීනාට වෙන රෝස මල් කතන්දරයක් තියෙනව වගේ මහිලාට දැනිල තියෙනවා. දමිල වුණත් ලස්සනට සිංහල කවි ලියන ඇය මහිලාට සමීපයි. 
 තවත් තරුණ ජෝඩුවක් අතිනතින් ගෙන පදික වේදිකාවේ ඇවිදිනවා. කඩිමුඩියක් නැති ගමන. දෙන්න ඇ‍ඟේ හැප්පි හැප්පි හිනා වෙවී යනවා. මහිලා හිතින් ඔවුන්ගේ ලෝකෙට ගියා. 
 තමන් ලබන්න පින් නොකළ සතුට ඔවුන් ලබනවා ඇති. අද මේ දේවල් ගැන වැඩිය හිතෙන්නේ ඇයි මහිලා හිතුවා. ටික දවසක ඉඳලා මහිලාගේ හිත ඇවිස්සිලා. අවුරුදු ගණනක් හිරවෙලා තිබුණ තරුණ සිතිවිලි දලුදාලා. සපුමල් තමයි මැරීගෙන යන සිතිවිලි ගහට වතුර දැම්මේ. තමන්ගේ දෙවෙනි නවකතාව එළිදක්වපු දවසේ හමුවුණ සපුමල් කවියෙක්. ලස්සන මූණක් තියෙන ඔයා කාගේද කියලා හමුවුණ මුල් දවසේ ම පුංචි කවියක් සපුමල්ගෙන් මහීලාගේ ජංගමයාට ආවා. මොහොතකින් කටපාඩම් කරගත්ත කවිය මහිලා ජංගමයාගෙන් මකලා දැම්මා. 
 “සඳට කීවොතින් උපමා 
තරහා නෑ නේද උමා 
තරු රැස් දිදුලන මූණේ 
අයිතිය කාටදැයි ළමා” 
 කෙළින් ම අදහස් පළ නොකළත් සපුමල් ඉඳහිට කරන කතාවෙන් කෙටි පණිවිඩවලින් ආදර කතාවක් කියනව කියලමයි මහිලාට හිතෙන්නේ. අද සුගන්දගේ කවි පොත දොරට වැඩීමට යන්න උත්තේජනය සැපයූවෙත් සපුමල්. සුගන්දයි සපුමලුයි හොඳ යහළුවෝ. අද සපුමල් ව දැකගන්න පෙරුම් පුරාගෙන මහිලා මේ ගමන පිටත් වුණේ. 
 “ජයන්ත ඔයා කාර් එක දාලා එන්න. මීනා බලා ඉන්නව මං එනකල්.” 
 රථගාලට වාහනය හරවන සැමියා දිහා නොබලා ම මහිලා කතා කළා. මහිලාගේ හිතට හදිසියි. ඒ හදිසිය නොදන්නා ජයන්තට පාරෙදි තිබුණ හදිසිය නැතිව ගිහින්. 
 මහිලා ව දැක්ක මීනා ඉදිරියට ආවා. මීනාගේ නාසයේ රැඳුණ තෝඩුව දිස්නේ දෙනවා. මීනා අමුතු සතුටකින් නොඉවසිල්ලකින්. 
 “ඇයි අනේ පරක්කු. උත්සවය පටන් ගන්න හදන්නේ.” 
 “යමු ඇතුළට කෝ මිලින්දලා ඇවිත්ද?” 
 මහිලා මිලින්ද ගැන ඇහුවේ සපුමල් ගැන දැන ගන්න. මිලින්ද, සපුමල්, සුගන්ද එකට ඉන්න පිරිස. 
 “මිලින්ද නම් ඇවිත් සපුමල් තව ඇවිත් නෑ.” 
 මහිලාගේ හිත තිගැස්සුණා. මීනා තමන්ගේ හිත හැඳිනගෙනවත්ද? උත්සව ශාලාවේ අසුන්ගත් මහිලාගේ ඇස් සපුමල්ගේ රුව හෙව්වා. තමා ව සොයමින් එකල මෙකල වෙන ජයන්තට අත වැනුව මහිලා මීනක්ෂි දිහාට හැරුණා. ඇය දුර ඇමතුමකට උත්සහ කරනවා. 
 “ඉතින් මීනා කොහොමද මොනාද අලුතින් ලිව්වේ?” 
 “වරදක් නෑ මහී. මේ ටිකේ මොනාවත් ලියන්න බැරිවුණා. ඔෆිස් එකේ වැඩ වැඩියි අනේ.” 
 “මීනාගේ අත්බණුව නද දෙනවා “සපුමල්” මීනාගේ මුහුණට පහන් එළියක් වැටිලා. මහිලා වික්ෂිප්ත ව බලා හිටියා. 
 “අනේ ඇයි අනේ” 
 “මම නම් හිතුවේ ඔයා එයි ම කියලා.” 
 “ඉතින් අනේ සුගන්ද තරහා වෙයි නේ.” 
 “හා හා මම විස්තර කියන්නම්.” 
 මීනක්ෂිගේ අතින් ගිලිහුණ ජංගමයා උකුළ උඩට වැටුණා. 
 “සපුමල් එන් නෑලු.” 
 සංවාදය ඉවර කළ මීනාගේ මුහුණ මැලවෙලා. නාසයේ රැඳුණ තෝඩුවේ දිස්නේ අඩුවෙලා. මහිලාගේ පපුව ඩිග් ඩිග් ගෑවා. 
 බිඳුණු හඬක් එක්ක මීනාගේ අතැඟිලි මහිලාගේ ඇඟිලි අතර හිරවුණා. මහිලාගේ ඇඟිලි දැඩිවුණා. මීනාගේ දෑස් මහිලාගේ දෙනෙත්වලට එබුණා. සපුමල් මීනක්ෂිටත් බලාපොරොත්තු දීලා. මහිලාට තමන් ගැන විතරක් නෙවේ මීනා ගැනත් දුක හිතුණා. 
 “අනේ මීනා ඔයයි මායි දෙන්න ම මේ මිනිහට රැවටිලා. අපි දෙන්න විතරක් නෙවේ හැම ගැහැනියක් ම රැවටෙනවා.” කුවේණියගේ ඉඳල ම ගැහැනු අපි රැවටෙනවා.” මහිලගේ දෙනෙත් කියන කතාව ගැන මීනාට අවබෝධයක් නෑ. මහිලාගේ පපුව හිරකරනවා. උත්සවය පටන් අරන් වුණත් මහිලාට කිසිම දෙයක් ඇහැට කනට නොවැටෙන තරම්. පහුගිය කාලයේ වින්ද සතුට එකපාරට හොරු අරන්. ඇය හදිසි තීරණයක් ගත්තා. 
 “මට යන්න ඕනා මීනා.” 
 “ඇයි මේ හදිසියේ.” 
 “නෑ මගේ ඔළුව පුපුරන්න වගේ රිදෙනවා.” 
 “උදේ ඉඳන්ම ටික ටික රිදුණා. දැන් අමාරු වැඩියි වගේ.” 
 “අනේ සොරි මීනා, අපි ආයේ මීට් වෙමු - බායි.” 
 මීනාගේ අතැඟිලි බුරුල් වුණා. මහිලාගේ මුහුණ කියවන්න වගේ මීනා මහිලා දිහා බලනවා. නගරයේ බිත්තියක ඇලවුණ දේශපාලකයාගේ ව්‍යාජ හිනාව කොහේදෝ ඉඳලා මහිලාගේ මතකයට දුවගෙන ආවා. ඒ හිනාව අරන් මුහුණේ තවරගත්ත මහිලා මෙ‍තෙක් වෙලා බරදීලා සිටි අසුන සැහැල්ලු කළා. 
 ප්‍රභා මාධවී අභයගුණසේකර </div>

හිනාව

හිතාමතා මුහුණේ අලවපු හිනාවක් එක්ක දේශපාලකයෙක් තාප්පයක ඇලවිලා. මිනිසුන් ඇද ගන්න පුළුවන් බලයක් හිනාවෙ තියෙන බව දේශපාලකය දන්නව වුණාට ඡන්දදායක...

සිතෙන හැටි හා සිතන හැටි

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
 
පීදුණු ගොයම කිරෙන් බර ව මිහිකත දෙස ම නෙත් හෙළාගෙන ලතාවකට පැද්දේ. මලින් මලට පියඹන මීමැස්සන්, මල් සදිසි මේ වීකරල් ද මඟහරින්නේ නැත. මීමැස්සාගේ බරට මිහිකත සිපගන්නට තරම් පාත් වන වීකරල මීමැස්සාගේ නික්ම යෑමෙන් නැවත හිමිහිමින් උස් වෙයි. කිරිවැදුණු ලක්ෂ සංඛ්‍යාත වීකරල් එක ම රිද්මයකට නැළවෙන්නේ මිහිකත හා සුහද සංවාදයේ යෙදෙමිනි. මීමැසසෝ මේ කිසිදු හෝ සංවාදයක් ගණන් නොගන්නාහු තමන්ගේ පාඩුවේ මල් සොයමින් පියඹා යන්නෝ ය. 
 
ඉමක් කොනක් නොපෙනෙන රහස් රැසක් සඟවාගත් අද්භූත තැනක් සේ පෙනේ. එක එල්ලේ බලා සිටින විට අනුක්‍රමයෙන් කුඩා වෙමින් යන වීකරල් ම සිත විවිධාකාර පැන ගොඩනඟයි. වීකරල් බොඳ ව ගොස් ඉහළ අහසේ වලාකුළු අතර සිත සැරි සරන්නේ මා පෙර දුටු වීකරල් තව ටික දිනකින් කපා අස්වැන්න නෙළාගත් පසු මිය යන බව ම සිතට ඒත්තු ගන්වමිනි. අප සැමදා දකින, සවන් දෙන දේ අතර ජීවිතයට සුන්දරත්වයක්, සුගන්ධයක් හෝ පියකරුබවක් සදාතනික ව ලබා දෙන කුමන හෝ දෙයක් තිබේ ද? සැමදා ඒ ආකාරයෙන් ම පවතින කුමන හෝ දෙයක් මිනිස් සිතට එසේත් නැත් නම් ඔබට හමු විය හැකි ද? 
 
ඔබ හොඳ නීරීක්ෂකයකු නම් මිනිසා ඉතිහාසය පුරා ම නොයෙක් ක්‍රමවලින් සමාන්‍ය ජීවිතය ඉක්මවා යන, මේ තත්ත්වාරෝපිතයෙන් එපිට තිබෙන දෙයක් සොයමින් සිටින බව ඔබට ඒත්තු ගැන්වෙනවා නො අනුමානයි. පෙනෙන දෙයින් ඔබ්බට ඇති යමක් සෙවීමට මිනිසා කළ හැකි සෑම දෙයක් ම කර තිබේ. ඔහු ඒ සඳහා ශරීරයට දුක් දුන්නේ ය; උපවාස කළේ ය; පුරාවෘත්ත හා ඒවායෙහි වීරයන් වන්දනා කළේ ය; "මම මාර්ගය දනිමි, මා අනුගමනය කරන්න" යැයි කියූවන්ගේ මාර්ගය අනුගමනය කළේ ය. නිදර්ශනයක් ලෙස ම සිතට නැඟෙන උදාහරණය ම ඔබේ සිතටත් මෙහිදී නැඟෙන බව මම දනිමි. සිදුහත් කුමරා! ඔහු මේ සියලු අත්හදා බැලීම් කළ බව ඔබේ මතකයට නැඟෙන්නට ඇති. පෙරදිග අපරදිග, ගැහැනු පිරිමි මේ ඈ ඕනෑ ම කෙනකු මෙවැනි ප්‍රශ්න ගැන සිතා ඇති බව නොරහසක් ය. 
 
සොයා බැලීම්වලට බලපාන්නේ උගත්කම ද? උගත්කම යනු ජීවිතයේ එක් කොටසක් පමණී. පියඹා යෑමේ හැකියාව සම්බන්ධයෙන් උගතුන්ට විශේෂ වැදගත්කමක් ලැබේ. එහෙත් මිනිස්සු හුදෙක් උගත්කම පමණක් තිබෙන අය නො වෙති. ඔවුහු සංකීර්ණ පැවැත්මක් ඇත්තෝ වෙති; එනම්: හෘදයසංවේදී භාවය, කලබලකාරිබව, අහංකාර-නිරහංකාරකම්, ඊර්ෂ්‍යාව, මෛත්‍රිය මේ ඈ සැම දෙයක ම සංකලනයක් වෙති. 
 
උගතුන්ට හසු නොවන, හසු වූවත් ඔවුන් එතරම් තැකීමක් නොකරන ඇතැම් දේ ගැන එතරම් උගත්කමක් නැති මිනිසුන් සොයා බලන බව ඔබට දැනී ඇතිවාට සැක නැති. එවන් නිරීක්ෂණයක් රහිත මිනිස්සු මෙලොව නො වෙති. මිනිසා සෑම විට ම තමන්ට පහසුවෙන් හසු නොවන දේ පුරාණ කාලයේ සිට ම සෙවීමේ යෙදී සිටී. සංවිධානය කරන ලද ආගම් යනු යම් යම් විශ්වාසවලට, දෘෂ්ටිවලට, පුදසිරිත්වලට හා මිථයා ඇදහිලිවලට මිනිස් සිත හැඩගස්වාගැනීමේ ව්‍යාපාරයක් බව එසේ නිරීක්ෂණය සහිත වූවන්ට හසුවීම පුදුමයක් නො වේ. ඒවා මිනිස් සිත හැඩගැස්වීම සඳහා යොදවා ඇති ව්‍යාපාර බැව් මිනිසා හඳුනාගනී. ඒවා ඉතා ලාබදායී ව්‍යාපාර වන අතර ම අපේ සිත් ද, අපේ ජීවිත ද ඒ තරමට ම හිස් නිසා ඒවාට ඉහළ පිළිගැනීමක්ද අප අතරින්ම ලැබී ඇත. සැබෑ ජීවිතය සුන්දරත්වයෙන් ආඪ්‍ය නොවන නිසා ම මිථ්‍යා විශ්වාසවලට, සුරංගනා ලොව අද්භූත ප්‍රබන්ධවලට අපි විසල් කැමත්තක් දක්වමු. ඒ නිසා ම යථාර්ථය පෙනිපෙනී අපි මායාවේ ජීවත් වන්නෙමු. පුරාවෘත්තවලට හා මිථ්‍යා විශ්වාසවලට අපි වන්දනාමාන කරන්නෙමු. ශාරීරික වශයෙන් හෝ මානසික වශයෙන් මිනිසා ගොඩනඟාගෙන ඇති සියලු මන්දිරවල සත්‍යයට අදාළ කිසිවක් නොමැත්තේ එබැවිනි. 
 
මිනිසාගේ සියලු විකෘතිවලින් නිදහස් වූ සත්‍යය හෙවත් යථාව සොයන්නේ කෙසේ ද? එසේ නම් අප, අප ඇතුළත පවතින ව්‍යාකුලත්වය තේරුම් ගත යුතු නො වේ ද? නැත් නම් අප ජීවත් වන අපිළිවෙළ තේරුම් ගත යුතු ය. එවිට පිළිවෙළ ගැන අවබෝධයක් ඇති වේ. එමඟින් පැහැදිලි නිශ්චිත බවක් නිර්මාණය වේ. ඒ නිශ්චිත භාවය යනු බුද්ධිය යි. මේ සියල්ල ගැන අවබෝධ වන විට මනසේ දොර විවර වේ. මේ තත්ත්වය වචනයෙන් විස්තර කළ නොහැක්කේ ‍වචනයෙන් ඇඟවෙන දේ සැබෑව නොවිය හැකි බැවිනි. මේ නිරීක්ෂණයේදී ඔබට ආස්වාදය ආදරය නොවන බවත්, ආශාව අන් අයකු සම්පාදනය කරන දෙයකින් හෝ, ගුරු කෙනකු, ආචාර්යවරයකු හෝ ගැලවුම්කාරයකු මාර්ගයෙන් නො ව, ඔබ ම ඔබේ චින්තනය මෙහෙයවීමෙන් සත්‍යය-අසත්‍යය හඳුනාගත යුතු ය. 
 
ඔබ සොයා යා යුතු දේ ගැන ඛලීල් ජිබ්රාන් ගේ 'LA VOIX DE L'ETERNELLE SAGESSE' නම් කෘතියේ මණ්ඩාවල පඤ්ඤාවංස හිමි කළ 'මුනිවර දේශනා හෙවත් සෞන්දර්යයේ ගීතය' නම් සිංහල අනුවාදයේ මෙලෙස සටහන් ව තිබූ බව මගේ මතකයට නැඟිණි. 
 
"අප ආදරය කරන කල්හි ඒ ආදරය අප වෙතින් එන්නක් වත්, අප සඳහා වන්නක් වත් නො වන්නේ ය. අප ආනන්දය තුළ ගිලෙන කල්හි, ඒ ආනන්දය රැඳී ඇත්තේ අප තුළ නොවන්නේ ය. එය මහා ජීවිතයේ ම අවයවයක් වන්නේ ය. අප දුකින් පීඩිත ව සිටින කල, අප දුක රැඳී ඇත්තේ අපගේ තුවාල තුළ නො වන්නේ ය. එය ස්වභාවධර්මයාගේ හදවත තුළ ම පවතින්නකි." 
<div style="text-align: right;">
සුමුදු චතුරාණී</div>
 
 </div>

සිතෙන හැටි හා සිතන හැටි

පීදුණු ගොයම කිරෙන් බර ව මිහිකත දෙස ම නෙත් හෙළාගෙන ලතාවකට පැද්දේ. මලින් මලට පියඹන මීමැස්සන්, මල් සදිසි මේ වීකරල් ද මඟහරින්නේ නැත. මීමැස්සාග...

ඝෝෂාව

728x90 AdSpace